De wegen van het internet zijn ondoorgrondelijk maar uiteindelijk leiden alle wegen via twee of drie muisklikken naar aargh.
In mijn vorige stukje dachten enkele lezers De Dichter te herkennen. Of Catharina het goed had weet ik niet zeker maar Gelkinghe had het in elk geval mis. Hij reageerde met een link naar mijn stukje op de website van een ander jong lid van de dichtclub. Die site werd echter even later wel bezocht door onze eigen ‘De Dichter’ die toevallig ook dáár onderwerp van een stukje was. Hij chatte zijn ontdekking meteen door naar M te Marburg. Die ik natuurlijk elke dag ook wel even aan de messenger heb. En zo zijn we allemaal op de hoogte.
Al met al is van de romantiek van het verdwenen gedicht niet veel meer over, maar de internetspeurtocht die er rondom ontstaan is heeft toch in elk geval enkele mensen geamuseerd.
En nu? Het hangt er nog.
Maar dat De Dichter Het Meisje ooit nog zal vergeten betwijfel ik, hij heeft haar natuurlijk allang toegevoegd op facebook of zo. Wegraken kan niet meer.
O ja nee, als het eenmaal op internet staat is het voor eeuwig.
Ik had het goed. Gelkinghe is het zinnetje “zijn gedichten gaan gewoonlijk over drank en vrouwen” waarschijnlijk ontgaan. Die onderwerpen komen bij die andere jonge dichter in veel mindere mate aan bod.
Van het internet hoef je niet eens een backup te maken…. Dat dupliceert zichzelf wel.
Dit moet het gilde der dichters toch verdrieten, nooit meer verloren liefde…
We hebben een mysterie in de dichterswereld
Wat een blogje al niet vermag..