Bolletjes geplant, de haag gesnoeid, een stammetje afgezaagd, het grondwerk afgerond, zaden gekocht. Jaja zozo nounou. Ik leun tevreden op mijn schoffel en ik zie u al gapen. Ja, die kans loop je met mensen die een tuintje krijgen, ze zijn goed vergelijkbaar met kersverse ouders, de wereld draait om niets anders meer.

Gelukkig heb ik ook nog wat opwindends voor u.

Ik stond dus met een takkenschaar op een wiebelig trapje (dat was inbegrepen bij de tuin) de coniferen van de buren te snoeien toen ik een kreet hoorde, of liever een reeks kreten.

“Auw auw auw auw auw!”

Ik viel niet eens van mijn trapje en repte me beheerst naar achteren waar P, na een dag té lang en té hard werken en na de consumptie van een lekker witbiertje, toch nog even een stukkie zou zagen. Om het af te maken.

Ik vond hem in het keukentje met zijn hand onder de kraan, de gootsteen zag rood. En hij zei nogmaals : “auw auw auw auw!”

We hadden al wekenlang tegen elkaar gezegd dat we daar bij de tuin een ehbo-doos moesten hebben, “ja” stemde de een dan steeds in met de opmerking van de ander, “ja dat moet. Pleisters en jodium op zijn minst, we hebben zo vaak een schaafje of een sneetje.” Maar steeds was er geen ehbo-doos gekomen. Gelukkig lag er wel een stapel schone theedoeken, ik heb er een om de hand van P gedraaid en hem met de opdracht “hooghouden” op de fiets naar huis gestuurd. Nadat ik mij ervan had vergewist dat hij geen tekenen van bezwijming vertoonde want dat wil bij mannen nog wel eens gebeuren als er bloed vloeit. En daarna heb ik snel de boel opgeruimd want al dat goeie gereedschap kun je niet zomaar buiten laten liggen.

Thuis bleek de bloeding al enigszins gestelpt, de wond was wat rafelig maar schoon en niet diep. In de badkamer en in de auto hebben we gelukkig wel verband, heel veel zelfs, ik heb het allemaal eens op tafel uitgestald en een mooie selectie gemaakt. Gaascompressen voor op de wond, elastisch windsel voor er omheen, hechtpleister om de boel op z’n plek te houden, zo’n gek verbandschaartje waar je niet mee knippen kunt, het was er allemaal en ik ging het nu ook eens lekker royaal gebruiken want dat spul schijnt dus ook al beperkt houdbaar te zijn, het was allemaal al jaren over datum.

Het werd een prachtig verbandwerkje, we waren er allebei heel tevreden mee. En sinds zaterdag is het dagelijks vernieuwd en het ging er elke dag deskundiger uitzien.

Eigenlijk was het niet héél erg noodzakelijk meer, een flinke pleister had kunnen volstaan maar vanmorgen heb ik toch nog één keer een degelijk verband om zijn hand gedraaid want P moest naar Duitsland. (Per trein hoor). Het is weer een geraffineerd werkstuk geworden, in de – niet verbonden – duim is namelijk het begin van de zaagsnede nog mooi te zien. De collega’s van Miele en Siemens zullen diep onder de indruk zijn.