Bij mij helemaal géén foto’s van kinderen met lampionnetjes. Terwijl die er wel degelijk waren hoor, heel schattige kindertjes nog wel want we hebben een lieve buurt, maar ik heb ze niet gezien. Dat kwam door de enorme amazing supertoko aan de andere kant van de stad Groningen die ik gisteren toevallig passeerde en dus eindelijk ook maar eens binnenliep. Tjonge, wat kun je graaierig worden in zo’n winkel. Pas toen het gerommel van mijn maag hoorbaar werd voor andere klanten besloot ik met mijn totaal onsamenhangende berg impulsaankopen naar de kassa te gaan.

Thuis duurde het nog even voor ik erachter was wat ik eigenlijk allemaal gekocht had want er waren pakjes bij met niets anders dan Maleis of Chinees opschrift, andere pakjes en zakjes waren voorzien van stickers met minuscule lettertjes die alleen met bril én loupe én een sterke leeslamp te ontcijferen waren. Kortom, toen de kindertjes begonnen te lopen was ik nog druk bezig met nadenken hoe ik een logische maaltijd in elkaar kon draaien van al die mogelijke ingrediënten en daar had ik echt al mijn aandacht bij nodig.

Gelukkig was E stand-by. Ze smolt al helemaal toen het eerste piepkleine jongetje zichzelf aankondigde met "ik ga Sint Maarten zingen!" Geen foto van. Vervolgens kwam de buurvrouw die voor de zekerheid ook maar een onbekend meisje mee had genomen dat wél durfde te zingen want de buurpeuter haalde zijn vingers niet uit zijn mond en keek alleen zwijgend naar de snoepmand. Geen foto. De boefjes uit de buurt hadden zich zonder moeders verenigd in een lawaaiïge groep maar ze zongen keurig, waarschijnlijk waren ze plezierig verrast doordat E naar de deur kwam. ("Het is die dochter!!!") Geen foto verdorie. Het zijn leuke jongetjes hoor.

Jammer dus. Maar we hebben lekker gegeten.