Ach jongens ik ben toch zo voorjaarderig. Kan het ook niet helemaal verklaren hoor want het vriest hier zes graden en mijn bierkoeler ligt er ook nog steeds. Maar er is iets op gang, de geheimzinnige stoffen die lichaam en geest tot leven wekken beginnen zich weer in effectieve hoeveelheden te verspreiden.
Het uitte zich voor het eerst vorige week. Op internet natuurlijk, dé plek om impulsieve beslissingen te nemen als men onder invloed is van voorjaarschemie.
En nu krijg ik als seintje van buiten, als bevestiging van het leven zeg maar, zomaar het winterkoninkje op mijn terras, ik ben toch zo gelukkig! Weet u, vanuit mijn zorgelijke aard – die ik toch echt moet bezitten – had ik dat winterkoninkje allang dood gewaand, winterkoninkjes kunnen namelijk helemaal niet goed tegen strenge winters. Hij had zich sinds december niet meer vertoond achter mijn huis of op zijn favoriete stek: onder de bomen aan de slootkant. Ik zag helemaal voor mij hoe het arme diertje met de pootjes omhoog ergens op het ijs lag want wat moet zo’n beestje nou eten als alles bedekt is met sneeuw? En waar moet hij schuilen tegen de kou?
Nou en toen hij dus hier ineens weer op het terras zat, dat kunt u zich voorstellen, toen werd ik vervuld van gloeiend geluk. Hij leeft! Binnenkort scharrelt hij weer gezellig bij al zijn holletjes tussen de boomwortels en tiereliert hij ’s morgens zijn koninklijke lentezang door mijn slaapkamerraam.
En ik tierelier terug, van tralalalie en tiratatata!
Je bent een rasoptimist :~).
Als je maar niet sjalalalie gaat zingen.
Word jij dan de winter- of lentekoningin? En heb je de trappist koud staan? Terrasweer is het nog lang niet vrees ik!
@Michel: Nounou, koningin. Maak er maar gezant van, dat past me beter. En koude trappist kan gelukkig ook heel goed onderuit gezakt op de bank, met warme kat op schoot.
Mijn winterkonikje is er ook nog steeds. Oersterke vogeltjes dus in deze barre tjden. Geniet er van en heel binnenkort sprankelt de natuurwereld weer. Ik kreeg de afgelopen week in het zonnetje achter het glas ook al de kriebels van zaadjes zaaien en bloemetjes vertroetelen.
Een winterkoninkje dat niet tegen de kou kan zou die naam ook niet ogen verdienen. Toch leuk dat hij zich verwaardigd om even bij je langs te komen.
stuur eens wat van die geheimzinnige stofjes op…
Hè, het werkt aanstekelijk, dat gelukkig zijn.
Ik zing met je mee, maar dan als alt; ik kan niet zo hoog.
Kijk, van zo’n blog wordt ik nou vrolijk!
De koning leeft! Lang leve de koning!
Weet je wel zeker dat het niet de schaatskoorts is, die stiekem weer onderhuids de kop opsteekt …?
@Jan K: Oh ja, ook dat natuurlijk. Het ijs is nu een stuk mooier!
haha, het zijn de kleine dingen die het doen!
Ja fijn,
af en toe een vrolijke bevestiging van een vogelijn.