Misschien herinnert u zich de kaarten die ik kocht toen ik met een bezem (maar op de fiets!) uit de stad kwam. Gisteren was de avond dat die kaarten ingewisseld konden worden voor een concert.

Soms ga ik totaal onvoorbereid naar een voorstelling, dan besluit ik twintig minuten van tevoren het erop te wagen en fiets ik mij een ongeluk in de hoop nog een kaartje te kunnen bemachtigen, dan ren ik mijn jas uittrekkend de gangen van de Oosterpoort door en zoek ik dampend van het zweet het laatste lege plekje in de reeds verduisterde de zaal. Zo ging het verleden maand, ik verzuimde erover te schrijven maar nu weet u het toch.

Deze keer moest het anders: gedegen voorbereid, kalm en ontspannen. We aten op tijd, een maaltijd zonder knoflook, drank of gasvormende spijzen. De kaarten haalde ik ruim voor vertrek van het prikbord en ik deed ze in mijn jaszak zodat ik ze niet zou kunnen vergeten. We vertrokken wel drie kwartier voor aanvang zodat we niet hard hoefden te fietsen en op ons gemak een goede plaats zouden kunnen uitkiezen.

We hadden wind mee, dat ging lekker. De wijk uit, stukje stadsrand, dan de lange weg met industrie en bouwmarkten, het spoor over, de oudere stadswijk door. Terwijl we het centrum naderden voelde ik even aan mijn linkerzak waar de kaartjes zaten. Ik voelde niets. Met mijn tanden trok ik de linker handschoen uit maar de blote hand vond ook geen kaarten. Andere zak natuurlijk, als een jas aan de kapstok hangt weet je nooit precies welke zak je te pakken hebt. Rechterhandschoen ook uit, maar ook rechts: geen kaarten.

Ik heb ze natuurlijk voor vertrek toch in mijn tasje gestopt, dacht ik. Moet wel. Maar ik kan het me niet herinneren.

Ik riep naar P die voor mij fietste dat ik even wilde controleren waar ik de kaarten had. We stopten en ik keek tien keer alle vakjes van mijn tasje na maar er waren geen kaartjes.

Er zat niets anders op, we moesten omkeren. Tegen de wind én tegen het verkeer in, over het fietspad links van de weg de oudere stadswijk weer door, het spoor over, de lange weg op met industrie en bouwmarkten. In het donker speurden we fietspad en omgeving af, P links, ik rechts. Voor het makelaarskantoor zag ik iets wits liggen, ik stopte en raapte het op, het was een opgevouwen vel beschreven papier. Voor de Gamma lag weer iets wits van veelbelovende grootte. Weer een opgevouwen velletje papier. Terwijl ik verzonk in gedachten over de mogelijkheid dat ik de kaarten thuis uit mijn zak had gehaald met de bedoeling ze in het tasje te stoppen, maar dat ik ze, omdat ik vast nog snel naar de wc moest, waarschijnlijk even op tafel gelegd had, hoorde ik P “ Stop!” Roepen.

Net voorbij Tuinland lagen de kaarten, nog netjes en schoon, midden op het fietspad.

Op de terugweg kenden we alle papiertjes.

We kwamen uiteindelijk nog behoorlijk verhit bij de zaal maar het was het waard. Wilt u er ook van genieten, dat kan, zonder stress. Vanavond 20.00, radio 4, live vanuit Amsterdam.