Op het afscheidsfeest van M bevond zich onder de gasten ook De Dichter. Deze jongeman is sinds kort lid van de Groningse dichtclub waarvoor hij maandelijks vers materiaal moet leveren dat hij mag voorlezen in café M (zelfde naam ja). Zijn gedichten gaan gewoonlijk over drank en vrouwen.
Misschien dat ze haar zusje als bliksemafleider gebruikte maar op een gegeven moment stelde M De Dichter voor om maar een gedicht voor E te schrijven. Dat deed hij, ter plekke en in al enigszins beschonken staat en hij las het ook voor. Daarna wilde hij het geloof ik wel graag terug hebben maar E vouwde het op en stak het in haar zak.
De volgende ochtend lag hier een opgevouwen vodje papier op tafel. E deed er een beetje besmuikt over maar ik las het en vond het eigenlijk heel mooi getroffen, zeker gezien het tijdstip en de staat waarin het geschreven was. Het ging over de vluchtigheid van de ontmoeting, De Dichter zag E, beschreef haar glimlach en had er allerlei gedachten bij maar hij realiseerde zich dat hij haar later in nuchtere staat waarschijnlijk niet zou herkennen. Ik houd daar wel van, de poëzie van het voorbijgaande, het ongrijpbare.
Hij wil het terug hebben zei E
Natuurlijk zei ik en ik streek het vel glad en plakte het met plakband op de deur.
Wat is mooier dan een zoekgeraakt gedicht over een vergeten meisje. Een dichter zou door zoiets toch geïnspireerd moeten raken tot nog veel groter werk.
Woensdag kwam M in Marburg online. Ik vroeg haar of ze al contact had gehad met Groningse vrienden. Jazeker, De Dichter zeurt om zijn gedicht zei ze.
Ik begreep het, net deze woensdag had hij zijn maandelijkse optreden in het café. Dat is natuurlijk altijd laatstemomentwerk. Ha! Drink een glas of wat en zoek nog maar even in je hoofd jongeman, en schrijf daar iets moois over. Dit gedicht hangt hier nog wel even goed, ik raak gesteld op die wiebelige letters.
Jammer genoeg was ik te verkouden om te gaan zien wat hij ervan bakte, ik had best even willen kijken.
Zijn smeekbede kreeg de volgende dag een andere lading. Op de website van Coen Peppelenbos las ik dat er bij de dichtclub een cameraploeg van de NPS was geweest i.v.m. het boekenprogramma van Abdelkader Benali.
Of er veel van het voorgelezen werk in de uitzending terecht zal komen is natuurlijk de vraag, maar één ding weet ik zeker: het zoekgeraakte gedicht over het vergeten meisje is nooit opgenomen.
Ach wat kan het leven toch poëtisch zijn!
Ik vind deze zin zo prachtig, Aargh: Wat is mooier dan een zoekgeraakt gedicht over een vergeten meisje. Diep, heel diep!
@ Wieneke : helemaal mee eens, aargh kan prachtig dichten zonder rijm, krijgen wij het vers nog te te lezen of rust er auteursrecht op?
@fialas: Publicatie van andermans werk, dat kan ik toch net niet maken vind ik. Maar misschien kun je het proberen op 150 % en met een héél goede bril?
ooit
als ‘ie beroemd is
of gestorven
al literaire held
dan komt ‘t vergeelde kleinnood
van de deur
en zorgt voor geld…
Dat gedicht is zonder ooit te publiceren nu al beroemd…
Toch ben ik erg benieuwd naar dat gedicht van Die Dichter die ik heel veelbelovend vind. Kun je het niet even overtypen en aan hem mailen? Dan hou je het handschrift voor M. Per slot heeft hij het voor háár geschreven.
Heel knap Aargh. Heel knap. Een tikje wreed ook, maar mooi wreed.
De titel van jouw logje vind ik ook pure poëzie.
En Aargh: is dat de betreffende man, De Dichter?
@Therese: nee, het is een ander.
@Catharina: Voor E om precies te zijn. Je hebt gelijk. Maar weet je, ik vind het idee juist zo mooi, ik laat het gedicht zo graag nog even zoek blijven, in zijn onvindbaarheid wint het aan betekenis.
Mooie woorden en prachtig geschreven! Het zijn echter meer zoekgemaakte in plaats van zoekgeraakte woorden.
Dat is ook wel zo, Aargh. Een mooi beeld. Trouwens: dichters moeten lijden, want dat is goed voor hun poëzie. Daar is Die Dichter het ook mee eens, we hebben het er uitgebreid over gehad. Een gelukkige dichter schrijft gedichten van niks.
Als iedereen het begrijpt is het goed…
Ik zou een kopietje maken en dat aan hem geven. Dat ‘vergeten’ meisje snap ik ook niet, ze is toch helemaal niet vergeten?
Zie je wel ik ben te nuchter
Mooi stukje! Een veel besproken en terug gewenst gedicht met inhoud alleen bekend bij betrokkenen. Een stukje poezie rondom poezie.
Inlijsten, dat vodje!
Ik heb ook nog ergens een gedicht liggen, geschreven door de huisdichter van ‘Pasta e Basta’. Je brengt me op een idee, ik ga op zoek.
Brilliant, koesteren dat kleinnood. Ooit…… zal het nog voor een glimlach zorgen.
Pas maar op. Zo’n dichter schijnt er speciale repo-men voor te kunnen inhuren, voor zoekgeraaakte gedichten over vergeten meisjes.
@Gelkinghe: Verraaier!
Heeft de dichtende jongeling zich gemeld?
@Gelkinghe: Nee.
Niet bij mij althans.
Iemand zat wel bij mij te vissen wie Aargh was. Heb natuurlijk niets gezegd…
@Gelkinghe: Braaf. Mooi. houden zo!
De familie L komt er heus wel achter hoor, en wie de dichter is, weten we al lang!
@Sacha: Ojee, wordt de hele familie erop gezet? Dan moet ik oppassen