Vaste bezoekers van dit log zullen weten dat, als er al eens over sport gesproken wordt, dat hier doorgaans met enig dédain gebeurt. Sport wordt gepresenteerd als een uitwas van een decadente tijd waarin men eerst de meeste alledaagse en nuttige lichamelijke inspanning uit het leven verwijdert waarna men zich voor veel geld in kinderachtige pakjes gehuld, liefst in groepsverband overgeeft aan nutteloze sportsessies die de beoefenaar maar al te vaak lelijke blessures, en diens werkgever en de maatschappij handen vol extra kosten bezorgen. En dan is er nog de ergernis, denk aan die schreeuwende mannen op fietsjes in bos en park.
Natuurlijk heeft u zo uw eigen gedachten bij het lezen van zulke stukjes.
Ach ja, als je geen betaalde baan hebt dan moet je wat, desnoods huishoudsport.
En voor het lidmaatschap van een sportvereniging dient men toch minstens over enige sociale vaardigheden beschikken.
En ja, die sportkleding en de benodigde accessoires kosten een paar centen, als je dat niet kunt betalen behelp je je met een stadsfiets met boodschappentassen, of met een schep en een kruiwagentje mest.
Met dat beeld had ik geen moeite, integendeel, ik wentelde mij erin en ik voelde mij er prima bij. Ik houd lekker niet van sport, iedereen is gek maar Midas is met mij.
Ai. Dat was me dus even een ongemakkelijke schrikervaring die ik mijzelf bezorgde. Als je drie keer per week anderhalf uur op de 400-meterbaan staat, hoe noem je dat? Als je met huurschaatsen geen genoegen meer wil nemen en kwijlend langs de Vikinguitstalling van de sportwinkel schuifelt, als je je eerste blessure te pakken hebt en desondanks doorbijt, dan lijkt dat op sport. Maar de echte eyeopener dat waren die tassen. Op de bergkamer lagen nog de kindervakantietasjes van vroeger. Felgekleurde nylon tassen met bovenop een praktische rits die precies de lengte heeft van een schaatsijzer. Een voor P, een voor mij. Toen wij gisteravond uit de auto stapten met elk zo’n tas (waarin een gloednieuw paar eigen noren en een degelijke oude lap) om de schouder, realiseerde ik mij met enige gêne:
Heel de buurt kan het nu zien, wij doen aan sport.
Goed zo aargh. Dat scheelt een hele hoop vooroordelen in één keer.
Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen.
Ik vind het helemaal stoer, hoor, van jullie. Stelletje doorbijters, dat jullie d’r benne.
Het kan ook in het donker hè? Schaatsen.
Dan valt het niet zo op.
Hm van alpineskiën kon ik altijd nog zeggen: ja, dat is een lui van een berg afdonderen en te bescheten zijn om eens flink wat te breken. Maar hoe ontsport je schaatsen? Ik weet het niet.
Ik ga echt op mijn éénenzestigste niet meer leren schaatsen!
als er ooit weer eens echt ijs op al dat groningse water ligt dan kun je van A. naar B. racen op je eigen duurzame energie.
hoge of lage ?
En hoe moet dat nu met Midas?
@Anders: Lage. (niveau les twee lichtgevorderden hoor)
.
@Fialas: dat kan veel beter op die stadsfiets, het hele jaar door
@Gelkinghe: Die blijft gewoon leuk
@lien: Ja buiten met die tassen was het donker
Heerlijk toch! En volhouden moet je nu wel, anders is het zonde van zo’n aanschaf
Oei, oei, ook ik heb me laten verleiden tijdens de schaatslessen jaren geleden om echte mooie noren te kopen van het merk Viking. Het kost een paar centen maar dan heb je ook wat. Nu liggen ze over het algemeen werkeloos boven. Eén voordeel, ze slijten niet.
Ook jullie hebben je laten verleiden. Ik ben benieuwd hoe lang deze “gekte” bij jullie gaat duren.
P.s. ik heb er ook nog van die prachtige strakke schaatspakken bij. Hebben jullie die al gekocht. Want met zulke vikings kun je echt niet met een slobberende trainingsbroek aan komen zetten hoor.
@Jetske: Ik zou niet durven. Mijn spijkerbroek en tuinjasje hebben een heel praktische functie. Pas op, roepen die kleren, houd afstand! amateur!!!
Ajjjj….. laat Midas het niet horen
Dat rennen met een kruiwagen en hijgen op de ouwe fiets is gezond genoeg voor ons hoor!!!!!!!!!!
Dat is pas echt triest, en decadent aan de andere kant.
Drie keer per week? Dat gaat niet goed, wat doe je als het gaat vriezen?
@Afra: weinig kans, zonnevlekken zag ik, we hebben weer een actieve zon. Maar als… ja dan…..!
Nou moe……..ik dacht (tot nog toe) altijd dat jij een vrouw met principes was en nu doe jij dit……en P. ook nog.
Mijn denkwereld stort in elkaar…
@Therese: mijn belangrijkste principe is: Doe nooit aan principes.
O gelukkig, hebben we toch hetzelfde principe.
Hahaha. maar ik zou toch liever met schaatsen gezien willen worden dan met een tennisracket of paardrijlaarzen. Hoewel…
Hoe je dat noemt?
Trage slagen, been na been, snij jezelf een weg op het ijs en geniet!
Ben ooit met de punt van mijn noor in een gat in het ijs geschoten, over het been heen gevallen, zwaar geblesseerd en nooit meer over de angst heen gekomen.
Dus geniet van die trage slagen, want het is een van de fijnste manieren van vooruit komen …….
Geniale eerste alinea.
En wat jij nu doet is geen sport, dat is gewoon doen wat je leuk vindt en waar toevallig enige lichaamsbeweging bij komt kijken.
Als ik niet zo’n belabberd gevoel voor evenwicht zou hebben zou ik het ook leuk vinden, geloof ik.