Vandaag begint  Noorderzon, het gezellige hippe nazomersfestival in het Noorderplantsoen te Groningen. Een van die charmante stadse fratsen waar ik zo hartstochtelijk naar kon verlangen toen ik nog in Hoogeveen woonde. (Heb ik daar echt gewoond? Zonder dood te gaan? Kan het me niet meer voorstellen! Hoewel, er zijn nog restverschijnselen. Nog steeds bezorgt het me een gevoel van euforie als ik in het zonnetje naar het noorderplantsoen fiets. En  snachts ook weer tijdens het ritje naar huis, woeste vreugde dat ik nooit meer in de trein naar Hoogeveen hoef maar dat ik gewoon hier blijf. Neemt u mij niet kwalijk, dat gevoel borrelde weer even in alle heftigheid op. Ik blijf een ontsnapte banneling.)
Maar wat dan zo gek is: deze keer heb ik nog geen kaartjes. Andere jaren had ik allang een metertje toegangskaarten klaarliggen, dit jaar helemaal niks. Terwijl ik al weken geleden het boekje in huis haalde en ijverig bestudeerde en alles aankruiste wat me wat leek. En dan nu geen kaartjes. Raar.

Het komt omdat ik, toen ik me achter de computer zette om de definitieve keus te maken, erachter kwam dat vrijwel alles wat ik had gemarkeerd plaats zou vinden op een locatie buiten het noorderzonterrein. In de schouwburg, in het Grand Theatre, in de machinefabriek enz, maar niet in dat gezellige noorderplantsoen.

Ja zeg, waarvoor ga ik nou eigenlijk naar Noorderzon. Voor die swingende sfeer en de gezellige drukte en de lekkere hapjes en drankjes en al die onverwachte kleine dingetjes en de microtheatertjes aan de leliesingel toch zeker!
We zien wel, we gaan gewoon als we zin hebben en we kijken wat er zoal te beleven is en ik haal maar even niet teveel boodschappen in huis zodat we regelmatig een hapje noorderzon moeten eten. Anderhalve week lang, olxe9!

Het was haast afgelopen hier, en ik ben er nog niet helmaal gerust op.

Er was een openstaande factuur verlopen en Web-log ging mij over zeven dagen schorsen, las ik vrijdag in een mailtje. Die factuur heb ik inderdaad ooit gezien maar daar staat dan helemaal niet op hoe je moet betalen dus ik dacht toen: x93O dat ging zeker automatisch.x94  Dat ging het dus niet.

Je kunt betalen via automatische incasso. Even je gegevens bijwerken, fluitje van een cent, doe nou maar, zei het mailtje. Ik wilde best maar het kon niet. Mijn gegevens klopten echt wel, alleen mijn rekeningnummer moest ingevuld worden en daar was geen veld voor. Ik kon het nergens kwijt. Dan klik je ongelovig wat rond en je begint nog eens opnieuw en zo, maar ik zag echt geen mogelijkheid om te betalen. Een  x91help-ticketx92 invullen dan maar. Een x93Oopsx94reactie volgde, die pagina werkte dus niet. Ten einde raad stuurde ik een  mailtje.

Nu heeft Web-log het druk, er gaat namelijk weer verhuisd worden. Ze zijn met alle hens bezig om te voorkomen dat het weer op een puinhoop uitdraait, dus in mailtjes van wanhopige wanbetalers hebben ze geen zin. Ik kreeg een antwoord waarin ik werd verwezen naar hun nieuwe helppagina. Weer zox92n algemene pagina maar dan een nieuwe blijkbaar. Ik zag er zo snel geen oplossing voor mijn probleem.

Goed dacht ik, dat was het dan. Je moet toch ooit een keer stoppen, sommige mensen hebben niks meer te schrijven, anderen overlijden, dan maar op deze manier. Het leven zonder weblog is ook de moeite waard en misschien zelfs wel heerlijk rustig.
Kortom, ik had mij ermee verzoend.

Maar toen kwam ik doorklikkend  van die nieuwe helppagina zomaar ineens terecht op een formulier met persoonlijke gegevens waar ik wxe8l mijn rekeningnummer kon invullen. Ik deed dat en kreeg tot mijn stomme verbazing direct te lezen dat de betaling was geaccepteerd en dat mijn weblog gedeblokkeerd was.
Gedeblokkeerd? Zover ik wist was die nog helemaal niet geblokkeerd. En dat maakt me nu weer ongerust. Als men zich hiermee vergist dan kan het omgekeerde ook gebeuren. Volgende week verhuist de boel, zul je zien dat ik dan  toch nog – wegens verwarring tussen oude en nieuwe administraties en zo – geblokkeerd word. En zie dan in de chaos nog maar eens iemand bereid te vinden om je te helpen. Ik tel de dagen af.

Er zijn te veel ministeries  in Nederland, zeker negen of tien van de elf ministeries kunnen worden opgeheven. Het geld dat hierdoor vrijkomt, kan worden besteed aan xe9xe9n of twee topministeries en een verbetering van het sociale klimaat.

Dat stellen oudbestuurders en bestuurskundigen vandaag in de media.  
Volgens de ondervraagden is er voor een rendabel bestuur van BV-Nederland een grondige sanering  nodig. Nederlandse politici worden internationaal als tweederangs beschouwd. Het grote aantal ministers en staatssecretarissen leidt er onder meer toe dat zwakkere politici aan de macht komen waardoor grote schade wordt aangericht aan de economie en het welzijn in ons land, opheffen van een groot aantal ministeries en investeren in een of twee efficixebnte topministeries zou dit probleem  kunnen verhelpen.

Een andere aanbeveling is buitenlands talent aantrekken en de beloningen van de topbestuurders  verhogen.

Ministeries die op de nominatie staan om te verdwijnen zijn:

Ministerie van Buitenlandse Zaken. Nederland speelt geen enkele rol meer op het internationale podium en kan voor praktische zaken rekenen op de Europese Unie en andere internationale organisaties.

Ministerie van Defensie. Ook hier geldt: geen rol van betekenis meer in de wereld, uit met die veel te grote broek.

Ministerie van  Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. Onlogisch samenraapsel. Dit alles laten we over aan de vrije markt.

Ministerie van Financixebn: Kan door verwijderen van het politieke waterhoofd behoorlijk terug in omvang en wordt waarschijnlijk samengevoegd met het ministerie van Algemene Zaken.

Ministerie van Infrastructuur en Milieu. Infrastructuur wordt geprivatiseerd, milieu  redt zichzelf als het niet meer gehinderd wordt door tegenwerkende belangengroepen met een dikke vinger in de politieke pap.

Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.  Onderwijs, Cultuur en Wetenschap zijn op dermate doeltreffende wijze aangepakt dat er binnenkort te weinig over is om daar nog een ministerie voor te laten bestaan. Gaat naar algemene zaken (Staatssecretaris Basisvorming).

Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Werkt niet efficixebnt. Blijkbaar is het niet mogelijk om via ministeries de werkgelegenheid te verbeteren, sociale zekerheid  wordt geprivatiseerd.

Ministerie van Veiligheid en Justitie. Afschaffen van overbodige ministeries verhoogt het gevoel van veiligheid. Justitie deels privatiseren (denk aan rendabele penitentiaire inrichtingen, betaalde politie/bewaking), meer sociale controle en voor overige zaken nog een oplossing zoeken.

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: dit valt onder hobbyx92s. Zaak voor de burger.

Blijft dus over een sterk Ministerie van Algemene zaken en een Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties waarbij de Koninkrijksrelaties waarschijnlijk komen te vervallen.

We hadden iets te vieren en waar kan dat beter dan in een bruisende stad in het buitenland. De dochters gingen mee en alle geliefden ook, en zo zaten we dan een kleine week  met z'n achten in een ruim appartement boven een eetkafee in Prenzlauerberg,  Oost-Berlijn. Gezellige straatjes rondom, overal lekker eten voor een habbekrats en cocktails voor een paar euro.
Ik ben de enige van de groep die de stad nooit eerder bezocht, dus dat was hoog tijd.
We hebben het prima met elkaar volgehouden zonder elkaar op de zenuwen te gaan werken, sterker nog, we hebben ons eigenlijk best met elkaar vermaakt. Goede dochters, goede schoonkinderen.
We deden ook niet alles samen hoor. 

 
 
Veel gelopen, veel gezien, fijne stad!

Ooit zag ik uitdrukkingen als: ' iets op je hart/lever hebben', of iets  wat 'zwaar op de maag ligt' puur als beeldspraak. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat het gewoon fysieke werkelijkheid is. Steeds weer voelt het alsof er stenen in mijn ingewanden worden gestopt als er weer zo'n nieuwsbericht komt. Ik heb niet eens een televisie en ik heb de Volkskrant verruild voor de NRC omdat die wat afstandelijker is maar desondanks komen er karrevrachten keien in mijn binnenste terecht, het wordt mij zwaar te moede mag ik wel zeggen. De enge vrolijke voortvarendheid waarmee vrijwel alle dingen die gewone mensen gelukkig maken (en daarmee die mensen zelf) te grazen worden genomen beangstigt mij. Ik lig er af en toe wakker van, letterlijk. Ik kan liggen malen over waar het heen moet  met Nederland en met mijn nageslacht als de beschaving zo achteloos wordt afgebroken. De tragedie in Noorwegen kwam ook hard binnen, maar daarna dan weer die reacties in de media. 'Een slag in het gezicht van de wereldwijde anti-islambeweging'. Daar word je toch misselijk van. Beng! weer een kei.

Gelukkig is er dan de volkstuin, daar dringt geen enkel medium door, daar ben ik veilig tussen de bloemen en de insecten. Vlinders tellen en de tel kwijt raken. Weet u hoeveel vlinders daar wonen? Ik niet, maar het zijn er veel. En bijen  en zweefvliegen, tientallen soorten. Er zijn grote bijen die in de marjoleinbloemen kruipen, kleine bijtjes die licht genoeg zijn om op het tere robertskruid te landen, bruinige bijen, grijzige bijen, hommels met een witte broek en hommels met een bruine broek en duizend andere beestjes. Ik ga graag tussen al het wilde bloeiende spul zitten op het muurtje dat ik van stoeptegels stapelde om de muurleeuwenbek van Therese een plekje te geven. Kijk maar even, de plantjes doen het prima.

De foto is een paar dagen oud, toen was het een grijze dag maar gisteren scheen de zon.  Als ik er met goed weer zit zoemt het overal om mij heen en het ruikt er heerlijk. Het verschijnsel volkstuin is evenals zoemende insecten natuurlijk ook een linkse hobby en op de plaats van dat complex zouden ook heel goed dure villa's of een extra snelweg gebouwd kunnen worden maar dat vergeet ik allemaal als ik daar zit.

En toen zag ik ineens een blaadje door de lucht vliegen. Een stukje van een blaadje. Het landde onhandig op het muurtje en er bleek een bij aan vast te zitten. De bij hanneste wat met het blaadje en vloog weer op om iets verder met blaadje en al te verdwijnen in een spleet van het stapelmuurtje. Dezelfde spleet die u hierboven ziet  rechts naast het plantje. Ik bleef kijken en zag even later hoe hij tevoorschijn kwam zonder blaadje en weer weg vloog. Een minuutje later was de bij terug, met een ander stukje blad. Een behangersbij. Zomaar komen wonen in het stoeptegelmuurtje dat ik stapelde omdat Therese worstelde met een muurleeuwenbekoverschot in  haar schoolplein. Wat kan de wereld toch verrassend zijn.

Deze week hebben wij eens flink uitgepakt. Een enorme doos van Thomann. Wonderlijk hoe snel dat gaat hoor, maandagavond zit je wat aan te klikken op je beeldscherm en woensdag staat er een koeriersbedrijf voor de deur met je doos, uit Duitsland nog wel.

Er zat een hoop troep in, die moest er natuurlijk eerst uit.

 
 daarna was hij klaar voor gebruik.

 
 
 
 
Jopie was vreselijk blij met zijn doos. Je kunt erin, je kunt eruit, je kunt van binnenuit en van buitenaf dingen doen, an auf hinter neben in xfcber unter vor und zwischen. Hij is natuurlijk helemaal niet te volgen met een camera, zeker in de schemering, vandaar het vage beeld. Ik ga nog even door want het werd nog echt spannend, kijk…

En dan plotseling…
 

Daarna stapte hij over op poppenkast 
 
Nou ja, zo ging het maar door, ik had wel honderd foto's kunnen maken. Het is echt een erg goede doos. Hij staat nu even in de garage want het is net zoiets als een basketbal in huis, leuk maar lawaaixefg, onrustig. Hans wil tenslotte ook wel eens slapen.

Aargh en plastische chirurgie dus.
Hahaha, denkt u.
Nou mooi niks hahaha, ik zat vanmorgen niet voor mijn lol tegenover een plastisch chirurg. Hoewel, het was beslist een heel aardige jongeman (alles beneden de 45 noem ik tegenwoordig jongeman maar ik denk echt dat hij niet heel veel ouder is dan mijn oudste dochter) met een mooie stem en een leuke kop, dus echt vervelend was het nu  ook weer niet.

Om op die stoel tegenover hem te komen, dxe1t was pas een hoop gedoe. Ik had het kunnen weten, met regen moet je nooit de auto nemen want dan kom je onherroepelijk in de file te staan. In de overvolle parkeergarage stond iedereen elkaar ook nog eens op te houden en  klem te zetten  dus ik was maar net een paar minuten voor mijn afspraak bij de hoofdingang.

Daar wachtte een verrassing:  in het ziekenhuis bleken sinds deze maand nieuwe patixebntenkaartjes in gebruik te zijn. Geen ponskaarten meer maar barcodekaarten met foto (die heel handig van je ID gekopieerd werd, dat wel). Die kaart moest dus eerst nog even gemaakt worden. Zo gebeurd, alleen bij mij raakte  het systeem  in de war want ik was onder twee nummers in de administratie terechtgekomen. Dat kan gebeuren als mensen je bijvoorbeeld bij de huisarts ongevraagd onder de naam van  je echtgenoot inschrijven. (Dat schijnt tegenwoordig weer de gewoonte te zijn.) Alleen: volgens de logica van het systeem word je dan  twee personen,  bij de afdeling was de afspraak gemaakt via de huisarts met het nummer van de ene persoon terwijl mijn nieuwe pasje het nummer van de andere droeg. Dat mocht niet; gaat u maar weer terug naar de balie voor een ander nieuw pasje mevrouw.
 
De nog niet heel ervaren baliemedewerkster begreep het probleem wel en dacht dit te kunnen oplossen door  bestanden te koppelen maar ze legde het systeem alleen maar verder in de knoop zodat haar baas eraan te pas moest komen. Na veel heen en weer geloop kwam ik twintig minuten te laat dan toch bij die aardige jongeman terecht, die intussen lekker even koffiepauze had genomen. Dokters moeten ook pauzeren, dat wordt wel eens vergeten.

Ik heb nu een berg folders op tafel liggen, en formulieren die ik moet invullen: medische gegevens, ziektes, eerdere operaties en of ik drugs gebruik en welke dan en zo. Dat gaat allemaal mee naar de anesthesist eind deze maand. Veel interessants zal hij er niet op vinden maar gelukkig kon ik op het nippertje nog ergens mijn mango-allergie kwijt.

Wordt waarschijnlijk wel vervolgd.

Eigenlijk is het gek dat het stof niet allang is uitgestorven, het vermogen van stof  tot aanpassen aan het moderne leven is nihil.

Stof valt neer en verplaatst zich dan naar een plek waar de lucht niet meer beweegt. Daar verzamelt het zich, het vormt grote vlokken die heel zichtbaar zijn en die iedereen na korte tijd blindelings weet te vinden. Als ik ga stofzuigen begin ik graag onder de trap waar van die grote dotten liggen die zich heerlijk late opslurpen door  mijn x91Specialist tri active 2000 watt maxx92. Ik begin om zo te zeggen met de kers en dan is de rest van de taart een beetje saai,  dat grote tamelijk stofvrije vloeroppervlak wordt dus even snel met de franse slag gedaan. Eigenlijk is de huiskamervloer dan dus minder schoon dan de plek onder de trap, maar zie: binnen de kortste keren is de situatie weer omgekeerd, de volgende dag al liggen de eerste vlokjes onder de trap terwijl de huiskamer nauwelijks viezer is geworden.

Deze week heb ik ze eens laten liggen op hun favoriete plekje omdat ik vond dat ze  wel erg snel weer verschenen, en toen viel het me op dat de stofpluizen elkaar -op de minieme beweging van de lucht die er blijkbaar onder de trap toch is-  weten te vinden en een steeds grotere pluis vormen. Niet een grote bal, maar een sliert. Zachtjes heen en weer bewegend begon die sliert steeds meer op een dikke draad te lijken en nu vraag ik mij af of, als je het daar een beetje zx92n gangetje laat gaan en niet voortdurend ingrijpt als mens, er op den duur niet echt bruikbare draden gaan ontstaan.  En, als het proces maar genoeg tijd krijgt, of die draden dan ook volgens een of ander patroon met elkaar verweven of verknoopt zouden kunnen raken. Ik verwacht niet meteen een damesvest met kabelpatroon maar een das moet toch kunnen. Of toch op zx92n minst een pannenlap. Er zijn op deze aarde wel gekkere dingen gebeurd.

De vakantiewas ligt allang weer opgevouwen en gestreken in de kast, de kranten zijn gelez..eh weggegooid, het knuffeltekort van de katten is weer bijgewerkt en de tuin heeft ook een beurt gehad.
O en de mail niet te vergeten, die is ook gelezen en beantwoord.
Ik kan het nu niet langer uitstellen, maar waar moet ik beginnen? U heeft nog niets over onze vakantie gehoord. Dat hoeft ook helemaal niet natuurlijk, vakantie is een van de slechtste onderwerpen voor een weblog. Saaisaaisaai. En als het echt leuk was nog jaloersmakend ook. Voor wat dat laatste betreft kan ik u gedeeltelijk geruststellen: het was pokkeweer in de Alpen en wandelen was niet echt goed mogelijk.

(foto's uploden wil niet op dit moment, mogelijk krijgt u later een plaatje van het uitzicht in de bergen)

Dus zijn we maar doorgereden naar de Cxf4te d'Azur, je moet toch wat. Niks aan natuurlijk, gewoon het bekende werk: mooi weer, haventje, strandje, bloeiende oleanders en bougainvilles, blauwe zee vol anemonen enz enz. En voor de afwisseling uitstapjes per boot naar wat eilandjes waaronder een waar je verondersteld werd zonder kleren te lopen. Dat was wel handig want met onze bergwandeluitrusting kun je echt niet flaneren onder de palmen langs de boulevards. We hadden wel een flesje factor 50 mee, daar zie je niks van maar dan heb je toch wat aan he. Kortom, we wisten ons te behelpen.

(ook hier misschien nog een foto, niet van de factor 50 want die zie je toch niet, maar wel van een erg blauwe zee)

*WOG = Weblog Ontwijkend Gedrag, bekende vakantiekwaal.

Update 26/06: De fotoproblemen worden veroorzaakt door internetexplorer 9, dus nu dan maar met firefox.

Het uitzicht in de Alpen:

En dat een eindje verderop:

Morgen staat Kyteman in de Oosterpoort, vandaag had u aargh er kunnen horen. Met de trombone, wie had dat ooit gedacht. Ik niet hoor, een jaar geleden.

Ik speelde natuurlijk niet alleen, de muziekschool had ter gelegenheid van On Wings een vijftigtal blazers bij elkaar geveegd. Een zootje ongeregeld, er waren voornamelijk hxe9xe9l veel fluitmeisjes en iets minder maar toch ook erg veel saxofoonmeisjes. Verder een paar klarinetten, xe9xe9n hobo  en twee fagotten. Allemaal hout dus. En dan was er nog een handje vol koper: een trompet, een bas en drie trombones.
Toen we een week geleden begonnen te repeteren sloeg de schrik mij om het hart, het was een rommelig gepiep en gesnerp dat alle kanten uit ging. Drie repetities hebben we gehad en vandaag zat er een orkest dat er wezen mocht, alles liep gesmeerd, het klonk meer dan overtuigend en het ging ook nog in de maat. Onvoorstelbaar. Een hele prestatie van de twee juffen die dat voor mekaar gebokst hebben. Maar het was vooral ook erg leuk, lekker gespeeld en veel lol gehad met het trombonejongetje naast mij.

Zo. Pfft, gedaan. Ben trots op ons allemaal en ja, ik durf het aan: volgend jaar bij de harmonie.